Χρειαζόμασταν σοβαρό Πρωθυπουργό. Κι επειγόμαστε για σοβαρή αντιπολίτευση

Απόψεις Πολιτικά

Ο Κώστας Γιαννακίδης και η Ρέα Βιτάλη, βάζουν «το  δάχτυλο στον τύπο των ήλων» και σχολιάζουν στο Protagon.gr, σε δύο διαφορετικά σημειώματα, τα επιφαινόμενα της επίσκεψης Μητσοτάκη στον Λευκό Οίκο του Τράμπ και τα όσα ακολούθησαν ως αντιδράσεις από την αντιπολίτευση της χώρας και ειδικά αυτές του ΣΥΡΙΖΑ καιτου Αλέξη Τσίπρα, που φαίνεται ότι ξεχνούν ή θέλουν α περάσουν στον λαό ότι κατέχουν ακόμη την πολιτική αριστερή «παρθενία» τους, παρόλο που όλοι γνωψρίζουν ότι αυτή είναι πλέον διάτρυτη σε βαθμό «Bordelou».

Διαβάστε στην συνέχεια και κρίντε μόνοι σας…

Μας έχει για αμερικανάκια ο ΣΥΡΙΖΑ;

Περίμεναν ο Τραμπ να χαλάσει τη σχέση του με τον Ερντογάν για την Ελλάδα που πρέπει να συμπεριφέρεται ως απρόβλεπτος παίκτης. Τρέλα… Σύμφωνα με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ο Μητσοτάκης έπρεπε να πάει και να πει στον Τραμπ ότι αν δεν καταδικάσει δημόσια την Τουρκία, καλό θα ήταν να ξεχάσει τις βάσεις στην Ελλάδα. Ο Τσίπρας κάτι τέτοιο θα του έλεγε. Και μετά θα έκανε κατάληψη στο Οβάλ Γραφείο. Αστειότητες που τις παίρνει στα σοβαρά εκείνο το γνωστό 3%. Ο ΣΥΡΙΖΑ σκοπεύει να μη ψηφίσει τη συμφωνία, που προετοίμασε ο ίδιος ως κυβέρνηση, για τις αμερικανικές βάσεις, επειδή ο Τραμπ δεν καταδίκασε τις τουρκικές κινήσεις στη Λιβύη και θεωρεί την Ελλάδα «δεδομένη». Τρέλα…

του Κώστα Γιαννακίδη

Ακούγεται λογικό. Η Αριστερά ανέκαθεν ήθελε τους Γιάνκις στο σπίτι τους και τους «φονιάδες των λαών» μακριά από τα μέρη μας. Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα.  Η συμφωνία προετοιμάστηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια το έχει ξανακάνει. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προετοίμασε τη συμφωνία για τις έρευνες υδρογονανθράκων στην Κρήτη, πλην όμως η αντιπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ την καταψήφισε για λόγους που μόνο αυτή αντιλαμβάνεται και δεν μπήκε στον κόπο να μας εξηγήσει.

Οσον αφορά τις αμερικανικές βάσεις, η Κουμουνδούρου είναι πιο σαφής: από τη στιγμή που ο Τραμπ δεν καταδίκασε άμεσα και κατηγορηματικά τις τουρκικές κινήσεις στη Λιβύη, η Ελλάδα οφείλει να απαντήσει δυναμικά και να μη θεωρείται δεδομένη, όπως είπε ο Γιώργος Κατρούγκαλος.

Αν διαβάζουμε σωστά όλα αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε την απαίτηση και την προσδοκία να βγει ο Τραμπ μπροστά στα μικρόφωνα και να παραστήσει τον Παυλόπουλο, στέλνοντας αυστηρό μήνυμα προς την Τουρκία και την στρατηγική (και προσωπική) σχέση με τον Ερντογάν στα σκουπίδια.

Το επόμενο, με βάση του πλαίσιο που θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα ήταν να εμφανιστεί με φουστανέλα στη γιορτή για την 25η Μαρτίου. Ο Κατρούγκαλος λέει ότι είναι πρόβλημα το να θεωρούν την Ελλάδα «δεδομένη». Καλό. Η Ελλάδα, δηλαδή, που κατά βάση θέλει να εμφανίζεται ως «πυλώνας περιφερειακής σταθερότητας», να μετεξελιχθεί σε απρόβλεπτο παίκτη. Τα λατρεύουν κάτι τέτοια οι Αμερικανοί…

Ουσιαστικά, σύμφωνα με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ο Μητσοτάκης έπρεπε να πάει και να πει στον Τραμπ ότι αν δεν καταδικάσει δημόσια την Τουρκία, καλό θα ήταν να ξεχάσει τις βάσεις στην Ελλάδα. Ο Τσίπρας κάτι τέτοιο θα του έλεγε. Και μετά θα έκανε κατάληψη στο Οβάλ Γραφείο. Αστειότητες που τις παίρνει στα σοβαρά εκείνο το γνωστό 3%.

Υπάρχουν δύο θέματα. Το ένα αφορά τη χώρα και το άλλο τον ΣΥΡΙΖΑ. Η αξιωματική αντιπολίτευση εμφανίζεται εντελώς ασόβαρη, καιροσκοπική και «ό,τι να ΄ναι» σε μία περίοδο που η σύμπλευση και η ομοφωνία των πολιτικών δυνάμεων είναι πιο απαραίτητη από ποτέ. Και την ίδια στιγμή πριονίζει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται, σε ένα δέντρο που πότισε η ίδια ως κυβέρνηση.

Ως πρωθυπουργός, ο Τσίπρας, εργάστηκε με συνέπεια για την ενίσχυση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων -ο αμερικανός πρεσβευτής μόνο που δεν ζήτησε την υπηκοότητα για να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ. Και τώρα εμφανίζεται ως επικεφαλής μίας δύναμης που θέλει τη χώρα απρόβλεπτη και απέναντι στον αμερικανικό παράγοντα. Σοβαρά, έχει την αίσθηση ότι όλα αυτά θα του βγουν σε καλό;

Χρειαζόμαστε επειγόντως αντιπολίτευση

Χρειαζόμασταν σοβαρό Πρωθυπουργό. Κι αν θεωρούμε ότι τον βρήκαμε, επειγόμαστε για σοβαρή αντιπολίτευση. Μια αντιπολίτευση της σοβαρότητας και όχι της Συριζοσάχλας, που μας κατέκλυσε με όσα ακούσαμε για το ταξίδι του Μητσοτάκη στις ΗΠΑ. Διότι κάπου και το θράσος έχει τα όριά του

της Ρέας Βιτάλη

Αν με ρωτήσεις τι αποκόμισα από το ταξίδι του Πρωθυπουργού μας στην Αμερική και από τη συνάντηση του με τον πρόεδρο Τραμπ θα σου πω, ότι κατά την κρίση μου, από αρχηγό πάμε καλά αλλά χρειαζόμαστε επειγόντως σοβαρή αντιπολίτευση.

Επειγόμαστε! Μόνο άνθρωπος αυτοβούλως τυφλός μπορεί να διακρίνει «θέματα» σε αυτό το ταξίδι. Μόνο η κυρία Τζάκρη και όσοι-όσες «Τζάκρες» έσπευσαν στα τηλεοπτικά σοκάκια για να αναπτύσσουν έντρομοι λάθη και αγωνία για το μέλλον. (Προφανώς δεν είχαν στηθεί κάποτε μπροστά σε ATM τράπεζας για να γνωρίζουν τι σημαίνει αγωνία για το μέλλον). Και να απαιτούνε μάλιστα και εσπευσμένα Συμβούλιο Αρχηγών…

Ποιοι; Οι «καθεστωτικοί» που συναποφάσισαν Πρέσπες με τον Καμένο, χωρίς Συμβούλιο Αρχηγών. Από ποιον; Από τον πολιτικό που εμμονικά επιζητά σύμπλευση για όλα τα θέματα και εξαντλεί κάθε περιθώριο διαλόγου. Μεταξύ μας…

Αν τοποθετήσετε δυο εικόνες δίπλα δίπλα, για παράδειγμα, μια του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Τραμπ και μια του Αλέξη Τσίπρα με τον Κλίντον ή με τον Ομπάμα, εξυπακούεται ότι ο Αλέξης θα τα βρίσκει όλα λάθος στη στάση του Πρωθυπουργού μας. Από αυτοπροστασία και αποφυγή αυτοκτονίας.

Εχει και το θράσος τα όριά του. Επειγόμαστε για σοβαρή αντιπολίτευση. Τους παρατηρούσα να κριτικάρουν και…. Τι να λέμε; Έφτασε η μνήμη στα «ασπρόμαυρα».

Εκείνα τα καμάκια που άνοιγαν τα οπίσθιά τους από το καθισιό, με ένα φραπέ που γινόταν μασίφ ο αφρός του στο ποτήρι και που αποκτούσαν οντότητα με το να πειράζουν αδιακρίτως, ό,τι σε γυναίκα πέρναγε. Τονίζω το «αδιακρίτως». Και σφύριζαν και ξεπέταγαν μια ατάκα και άπλωναν μια σαχλαμάρα και άντε στην επόμενη. Ετσι αντιλαμβάνονται την αντιπολίτευση. Αδιακρίτως. Ο,τι περνάει.

Αν με ρωτήσεις τι αποκόμισα από το ταξίδι του Πρωθυπουργού μας στην Αμερική θα σου απαριθμήσω ακόμα μια φορά τα προσόντα του πολιτικού, όχι για να τον εξυψώσω αλλά για να κατασταλάξω την αγωνία μου.

Ρεαλισμός, μεθοδικότητα, αίσθηση τόπου-χρόνου-παγκόσμιου χάρτη, πολύπλευρη μόρφωση, γλωσσομάθεια, κοινωνική αγωγή να σταθεί, να αντιμετωπίσει, να αναπτύξει, να κερδίσει, σεβασμός- μελέτη-μέτρημα του αντιπάλου, άριστα αντανακλαστικά, ίχνος λαϊκισμού, συγκεντρωτικός όσο για να έχει ιδίαν αντίληψη αλλά συγχρόνως «συνεργασιομανής» (πόσο μακριά να πας χωρίς σωστούς συνεργάτες;), εργασιομανής.

Αν δίπλα σε όλα αυτά συν-στοιχίσουμε τα δεκαετή ματωμένα πολιτικά «τραύματά» μας (δεκαετής ο αγώνας του πολίτη στην άτσαλη προσγείωση, αντεστραμμένη επιβίωση, προσαρμογή)…

Αρα προσέξτε!… Μοιραία, τόσο ακραία διψασμένοι όλοι μας για γαλήνη, αισιοδοξία, σχεδιασμό ενός αύριο επιτέλους!… Τότε, ακόμα κι αν διακρίνουμε λάθη, ακόμα και αν εντοπίζουμε αστοχίες και παραλείψεις, ακόμα κι αν, διαισθητικά μας τρομάζουν ως «Αη Βασίληδες», κάτι που μπορεί στη συνέχεια να εξελιχθεί σε μοιραίο, δραματικό λάθος…

Ωστόσο… «Αστο να πάει!» λέμε. «Μπροστά σε αυτά που ζήσαμε…» μονολογούμε. «Ας μη ξεχνάμε από πού περάσαμε ξυστά» μας μαλώνουμε. Και καταπίνουμε. Και παρακάμπτουμε…

Ε, αυτή είναι η παγίδα και η δική μου αγωνιώδης αναζήτηση για μια επιτέλους αντιπολίτευση της σοβαρότητας και όχι της Συριζοσάχλας. Δεν έχει το αλάθητο ο Μητσοτάκης, ούτε βέβαια και η κυβέρνησή του. Χρήσιμοι όμως είναι οι σωστά επικριτικοί, όχι οι κατευναστικοί αλλά ούτε και οι κατά συνήθεια ωρυόμενοι.

Ποιος θα έχει τα αντανακλαστικά να βγάζει στη φόρα ουσιαστικά σφάλματα; Ποιος θα καταγγέλλει στραβοπατήματα; Ποιος με ακεραιότητα θα ξεμπροστιάζει π.χ χρηματοδοτήσεις κάθε «Μακελειού»;

Έμεινε η αντιπολίτευση στους γελοιογράφους και στους ελάχιστους μη αλισβερίζοντες δημοσιογράφους; Ποιος εντέλει θα βοηθήσει τον Μητσοτάκη να πετύχει ως Πρωθυπουργός, αντιπολιτευόμενος στυγνά πλην έντιμα και δίκαια την κυβέρνηση;

Χρειαζόμασταν σοβαρό Πρωθυπουργό. Κι αν θεωρούμε ότι τον βρήκαμε, επειγόμαστε για σοβαρή αντιπολίτευση.

Πηγή: Protagon.gr

Tagged