Λίγο ψευτράκος, λίγο πονηρούλης» και αεί τακτικιστής…

Πολιτικά Πρόσωπα

θέλει και συμβόλαια με τον λαό ο Τσίπρας; που όμως ποδοπατά…

Δύο  έμπειροι αρθρογράφοι  της ιστοσελίδας liberal.gr, σχολιάζουν  την εμμονή του Αλέξη Τσίπρα, να θεωρεί  τους Έλληνες ψηφοφόρους,  σε κατάσταση πολιτικού αλτσχάιμερ που απλώς δεν θυμούνται τίποτα από την κυβερνητική και όχι μόνο θηετία του και τα συμβόλαια που συνάπτει με τον λαό δίνοντας τους αξία, μικρότερη και από «χαρτί τουαλέτας»…

Διαβάστε τα και βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματα…

Τι τα θέλει τα συμβόλαια ο Τσίπρας; Αφού τα… ποδοπατά! (του Γιάννη Σιδέρης)

Ο Αλέξης Τσίπρας κληρονόμησε από την Αριστερά την αειθαλή αισιοδοξία «είμαι αισιόδοξος γιατί είμαι αριστερός» ήταν η έκφραση στα χείλη όλων των αριστερών ηγετών. Υπέκρυπτε τη βαθιά πεποίθηση ότι έτσι κι αλλιώς, ως ιστορική νομοτέλεια δηλαδή, η γη θα γίνει κόκκινη. Δεν τους βγήκε αλλά πάνω απ΄ όλα η αισιοδοξία.

Από τον Αντρέα ξεπατίκωσε πόζες και εκφράσεις. Όπως αυτή για το «κοινωνικό συμβόλαιο».

Ενδεικτικά, το είχε αναφέρει σε 2014 σε μήνυμά του σε συνέδριο του Economist στη Θεσσαλονίκη, επίσης το 2014 ως υποψήφιος της Ευρωαριστεράς για επικεφαλής της Κομισιόν, το ίδιο χρόνο και ως υποψήφιος Πρωθυπουργός, τον Σεπτέμβριο του 2018 μιλώντας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για το μέλλον της Ευρώπης, τον Μάρτιο του 2019, στο πλαίσιο εκδήλωσης πάλι για τη βιώσιμη Ευρώπη, τον Απρίλιο του 2019 στο Γαλάτσι κατά την πανελλαδική Συνάντηση για την Προοδευτική Συμμαχία, την Πρωτομαγιά του 2020, προχθές κατά την παρέμβασή του για το μέλλον της Ευρώπης που διοργάνωσαν το Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές (όπου δεν προσεκλήθη η Φώφη), και άλλες ων ουκ έστιν αριθμός.

Το «κοινωνικό συμβόλαιο» είναι ένα πυροτέχνημα, μια ρηχότητα χωρίς περιεχόμενο. Κοινωνικό συμβόλαιο με τον λαό είναι το προεκλογικό πρόγραμμα του κάθε κόμματος, που οφείλει να τηρήσει εάν έρθει στην εξουσία. Εκεί κρίνεται η αξία της συνυπογραφής με τον λαό. Όλα τα άλλα είναι απόρροια της φραστικής μπουρμπουλήθρας εντυπωσιασμού όπως ήταν και το περίφημο «Συμβόλαιο με τον λαό» του Αντρέα. Υπέγραψε π.χ. την παραμονή των αμερικανικών βάσεων (δεν είναι θέμα του κειμένου αν καλώς ή κακώς), ενώ στο «Συμβόλαιο» τις είχε υπό έξωσιν, «Οι βάσεις φεύγουν, ο αγώνας δικαιώνεται».

Ούτως ή άλλως ο κ. Τσίπρας δεν είναι και ο πλέον εχέγγυος να μιλάει για συμβόλαια. Δεν τα σέβεται, βάζει την υπογραφή του για να κοροϊδέψει το συμβαλλόμενο μέρος, δηλαδή τους ψηφοφόρους του. Αυτό έγινε με το περίφημο σκίσιμο των μνημονίων, και κυρίως με το δημοψήφισμα (αυτό κι αν ήταν συμβόλαιο), όπου για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά των δημοψηφισμάτων, ένα δημοψήφισμα διεξήχθη για να κουρελιαστεί το αποτέλεσμά του.

Δεν είναι περσινά ξινά σταφύλια αυτά. Είναι και τωρινά, γιατί – και- εξ αυτών «εκταμιεύεται» από τη ΝΔ το έλλειμμα εγκυρότητας της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που συμβάλει στη δημοσκοπική της κατήφεια. Στην καθήλωση που εμφανίζει, είναι ενσωματωμένο και το έλλειμμα αξιοπιστίας που προκάλεσε τότε.

Δεν έχουν κατανοήσει, ότι για πολιτικούς οργανισμούς (και για όλους μας σε προσωπικό επίπεδο), παρθενογένεση μετά από δημόσια έκθεση δεν υπάρχει. Η «Πόλις» του Αλεξανδρινού μας ακολουθεί. Μπορεί το παρελθόν να μην είναι κυρίαρχο, μπορεί τα στερνά να τιμούν τα πρώτα, αλλά το παρελθόν δεν εξαφανίζεται. Ενυπάρχει και συνυπάρχει στις αξιολογήσεις για κόμματα και πρόσωπα – για όλους μας.

Ειδικά όταν δεν έχουμε ζητήσει συγγνώμη, όπως ποτέ δε ζήτησε ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ για τα πεπραγμένα τους, για την αθέτηση του συμβολαίου με τον λαό το ’15. Η παραδοχή στη Βουλή «είχαμε αυταπάτες» δεν ήταν συγγνώμη.

Άλλωστε λίγο μετά, τον Ιανουάριο του 2020 ο Γιάννης Δραγασάκης δήλωνε: «Ο Τσίπρας μίλησε για αυταπάτη. Εγώ δεν το βίωσα έτσι Από μεθοδολογικής άποψης είχαμε την ίδια αντίφαση που είχε Λένιν το ‘17. Ξεκίνησε να κάνει παγκόσμια επανάσταση κι έκανε επανάσταση μόνο στη χώρα του».

Τα υπόλοιπα που είπε ο κ. Τσίπρας στους Ευρωπαίους σοσιαλιστές δεν είναι προς κριτικήν, καθότι είναι οι συνήθεις ευχές δεξιών και αριστερών (κυρίως αυτών), και θυμίζουν γενικόλογες ευχές υποψηφίων καλλιστείων για την παγκόσμια αγάπη, υγεία και ειρήνη.

Θα σταθούμε μόνο σε ένα: «χρειαζόμαστε ένα σύστημα μετανάστευσης βασισμένο στην πραγματική αλληλεγγύη, τον διαμοιρασμό της ευθύνης και τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου». Ούτε λέξη για ανάσχεση της μετανάστευσης. Λογικόν! Άλλωστε όσοι την προτείνουν είναι ακροδεξιοί κατά την απλοϊκή εκτίμηση ΣΥΡΙΖΑ.

«Λίγο ψευτράκος, λίγο πονηρούλης» και αεί τακτικιστής (της Κατερίνας Γαλανού)

Από τη μια πλευρά είναι οι αριστεροί ψηφοφόροι που αισθάνθηκαν προδοσία όταν ο Αλέξης Τσίπρας ως πρωθυπουργός, αντί να σκίσει τα μνημόνια όπως έταζε τον Ιανουάριο του 2015, έφτιαξε λίγους μήνες αργότερα το δικό του μνημόνιο διαγράφοντας το «περήφανο ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος.

Κάποιοι συγχώρεσαν και ξέχασαν την προδοσία αποδεχόμενοι το επιχείρημα περί «αυταπάτης», οι περισσότεροι εγκατέλειψαν τον ΣΥΡΙΖΑ και έκαναν άλλες πολιτικές επιλογές.

Αυτοί που δεν μπορούν ακόμη και σήμερα να μεταβολίσουν την προδοσία και τη χρησιμοθηρική πολιτική περσόνα του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι πρώην σύντροφοι όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Γιάνης Βαρουφάκης ο Παναγιώτης Λαφαζάνης. Ο τελευταίος – ετοιμάζει και βιβλίο με τίτλο « Η μεγάλη προδοσία» – στον ιστότοπό του «Iskra» απαντώντας σε σχόλια ότι μπορούσε να ανατρέψει τον Τσίπρα για να μην υπογραφεί το τρίτο μνημόνιο, κάνει μια ενδιαφέρουσα προσωπική καταγραφή για τα όσα συνέβησαν τον Αύγουστο του 2015.

Η εξιστόρηση Λαφαζάνη, εμφανίζει τον τότε πρωθυπουργό να έχει δεσμευτεί και να έχει συμφωνήσει για συγκυβέρνηση με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι μετά την ψήφιση του τρίτου μνημονίου. Αλλά στη συνέχεια σε «συμπαιγνία» με τον τότε ΠτΔ Προκόπη Παυλόπουλο να οδηγεί τελικά τη χώρα σε εκλογές εξπρές τον Σεπτέμβριο του 2015.

Ανεξαρτήτως ποιο είναι το κίνητρό του «προδομένου συντρόφου», το άρθρο του ρίχνει ξανά τον προβολέα στα γεγονότα και στους πρωταγωνιστές του 2015. Οι αρχηγοί της ΝΔ του ΚΙΝΑΛ και του Ποταμιού που υποχρεώθηκαν τότε να στέρξουν προς διάσωση της χώρας και εξ ανάγκης να διασώσουν πολιτικά και τον Αλέξη Τσίπρα, δεν έχουν παραδεχθεί ευθαρσώς και δημοσίως ότι εξαπατήθηκαν και υποχρεώθηκαν να πάνε στις κάλπες όπου ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ανανέωσε τους «όρκους» με τον Π. Καμμένο και τους ΑΝΕΛ. Υπάρχουν όμως πρόχειρα δυο e-mail και μια δήλωση που συνηγορούν στην εκδοχή της ιστορίας Λαφαζάνη.

Το πρώτο mail είχε σταλεί μαύρα μεσάνυχτα από τον τότε ΠτΔ Πρ. Παυλόπουλο στον Βαγγ. Μεϊμαράκη για να του αναθέσει τη διερευνητική εντολή για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Στο απαντητικό του mail ο Β, Μεϊμαράκης κάρφωνε τον ΠτΔ ότι δε γίνεται να δίνεται εντολή με αυτό τον τρόπο προαναγγέλλοντας ότι θα τον επισκεφτεί στο Προεδρικό το πρωί!

«Σας ενημερώνω ότι θα τιμήσω την από το Σύνταγμα εντολή διακρίβωσης δυνατότητας σχηματισμού κυβέρνησης που να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της Βουλής και θα σας επισκεφθώ αύριο για να παραλάβω την εντολή, η οποία, βάσει του Συντάγματος, δεν προβλέπεται να ανατίθεται μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου» έγραφε στον Προκόπη Παυλόπουλο ο κ. Μεϊμαράκης.­­­­ Ευκρινής αποτύπωση των γεγονότων από πλευράς Μεϊμαράκη και τα όσα είχε πει σε συνέντευξή του μετά το διάγγελμα Τσίπρα με το οποίο άνοιξε η αυλαία των εκλογών: «λίγο ψευτράκος, λίγο πονηρούλης, τακτικιστής».

Πηγή: liberal.gr

Tagged