Η τραγική μοίρα στην οποία οδηγεί τον ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης…

Απόψεις Πολιτικά

Εάν δεν ήταν  ο Τίτλος «αρχηγός ΣΥΡΙΖΑ» δίπλα στην εικόνα του Αλέξη, πάλαι ποτέ προέδρου 15μελούς και  διατελέσαντα πρωθυπουργού της χώρας, θα  νόμιζε κάποιος ότι πρόκειται για αναβίωση  μικρών επεισοδίων (σκετς) αρχαιοελληνικής ιλαροτραγωδίας…

Γράφει ο Γιάννης Σιδέρης στο liberal.gr: «Ο ΣΥΡΙΖΑ, τέκνο της συγκυρίας, δεν μπορεί να ενοποιηθεί καθότι οι κουλτούρες στο εσωτερικό του είναι ανομοιογενείς έως αντιμαχόμενες. Και ο Τσίπρας δεν είναι ούτε Γεώργιος Παπανδρέου να ενοποιήσει τις σκόρπιες ομάδες και τα κομματίδια της Κεντροαριστεράς, ούτε Ανδρέας να γίνει η κεντρομόλος δύναμη έλξης του κεντροαριστερού ακροατηρίου. Η αντοχή του ΚΙΝΑΛ, το οποίο νόμισε ότι θα απορροφήσει, το αποδεικνύει.

Η πολιτική παιδεία του Αλέξη τον ωθούσε να καταγγέλλει, να αποσυνθέτει, να δαιμονοποιεί. Αυτό τελείωσε. Η ίδια παιδεία τον καθιστά αδύναμο να συνθέσει, να προσδώσει όραμα και να συνεγείρει. Φαίνεται ακόμη και από τα απλά: Δίκην τοπικού βουλευτή ή τομεάρχη, τσακώνεται με την Μενδώνη για τις διαδρομές της Ακρόπολης (για τις οποίες ουδεμία γνώση έχει), ή για τα… γλυπτά που κατά… παγκόσμια πρώτη, ανακάλυψε στον σταθμό του Μετρό στη Θεσσαλονίκη – σε εκείνο το Μετρό που είχε εγκαινιάσει μουσαμάδες!

Πάντως, δεν έχουν άλλον. Αυτός τους ανέδειξε, με αυτόν θα πορευτούν (κατά την ταπεινή μας γνώμη, εσαεί καθηλωμένοι). Έως ότου υπάρξει «κάτι άλλο» στην Κεντροαριστερά, που προς το παρόν δεν φαίνεται στον ορίζοντα

Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαίωσε τη… θεσμική του προσήλωση στις δημοκρατικές διαδικασίες, τις οποίες «κακοποιεί» η κυβέρνηση. Με γλώσσα πολιτικού χουλιγκανισμού, απεκάλεσε τον υπουργό Δικαιοσύνης «αυτοφωράκια του Μητσοτάκη» (είναι μάλλον το new speak της Κεντροαριστεράς).

Κι όμως, πρόκειται για γεμάτους πομφόλυγες «λόγους αρχηγού» που ο Αλέξης Τσίπρας, οίκοθεν αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, εκφωνεί, χωρίς  να έχει σύμφωνα με την εικόνα που εκφράζει την επίγνωση του τι  περιέχουν νοηματικά οι λόγοι αυτοί… Πιθανόν στα πλαίσια της έλλειψης επιμέλειας στην ανάγνωση πολιτικών και όχι μόνο κειμένων και την έλλειψη καλλιέργειας γνώσης, -ίδιον των «αγράμματων»  μαθητών συνδικαλιστών και αριστεριζόντων προοδευτικών-, να μην έχει επίγνωση τι ακριβώς διαβάζει  ως λόγο και να μην να κατανοεί που τον οδηγούν οι λογογράφοι του, πέρα από τον φανερό θαυμασμό του για μερικές πιασσάρικες στους δικούς του και μόνο φράσεις, εν είδη τσιτάτων…

Κι όμως, χωρίς να  το κατανοεί, – τι σου κάνει η έλλειψη κουλτούρας και καλλιέργειας πνεύματος, που είναι ιδιαίτερα εμφανής για το πρόσωπό του-, οδηγεί αργά αλλά σταθερά  τον ΣΥΡΙΖΑ στην απαξίωση και την πολιτική εξαφάνιση, παρά την αντίθετη άποψη  που εκφράζει ο κύκλος των «παιδιών» που τον περιβάλλει…

Διαβάστε  περί αυτού τον λόγο δύο έγκριτων σχολιαστών της ιστοσελίδας  liberal.gr, για τα τεκταινόμενα της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας ‘όπως αυτές  διατυπώνονται από τον «μέγα» αρχηγό ενός μικρού τελικά πολιτικού κόμματος, και κρίντε μόνοι σας για το που βαδίζει ο  αρτηριοσκληρωτικός πολιτικός, παρά το σχετικά νεαρό για πολιτικός αρχηγός, της ηλικίας του…

Δύο φράσεις μπορείτε στο τέλος να αναφωνήσετε…. Είτε το «Ζήτω ο Αλέξης…»… είτε το «Κατεβάστε τον και ρίξτε τον στα αζήτητα μαζί με το κόμμα του…»… Σε κάθε περίπτωση η επιλογή είναι δική σας..

Σίγουρα, όμως, η «σωτηρία» του ΣΥΡΙΖΑ, δεν εξαρτάται από την  θεληματική του αρχηγού και των συν αυτόν παρατρεχάμενών του, -το παράδειγμα του Ιγκλέσιας των Ποντέμος είναι πολύ διαφωτιστικό-, αλλά από την δική σας προτίμηση, και ειδικότερα από την δημοκρατία και  τους θεσμούς της, που δίνουν εξουσία στο λαό… να επιλέγει τους εκπροσώπους του…

«Επίκουρος ο Αιρετικός»

———————–

Ο ΣΥΡΙΖΑ, οι νέο-ακροδεξιοί και οι πικραμένοι (Κατερίνα Γαλανού)

Οι δημοσκόποι και οι αναλυτές των ερευνών της κοινής γνώμης συμφωνούν σε ένα πράγμα, ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης -σήμερα που μιλάμε, αύριο κανείς δεν ξέρει- πολιτικά κυριαρχεί από τις παρυφές της κεντροαριστεράς, το φιλελεύθερο κέντρο, την κεντροδεξιά μέχρι και τη βαθιά συντηρητική δεξιά.

Αυτό το φαινόμενο που εμφανίζει διάρκεια και αντοχή, παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς η αξιωματική αντιπολίτευση, οι νέο-ακροδεξιοί και οι πικραμένοι.

Στην Κουμουνδούρου δεν κατανοούν πως μετά από όλα τα δεινά που εκλήθη να διαχειριστεί και διαχειρίζεται ο πρωθυπουργός, εμφανίζεται αλώβητος και συνομιλεί με άνεση με τους ψηφοφόρους ακόμη και του ΣΥΡΙΖΑ. Όλα αυτά μάλιστα στο μέσον της κυβερνητικής θητείας και ενώ θεωρητικά δεν έχει μείνει σταγόνα από το πρώτο μέλι, στη σχέση με τους ψηφοφόρους. 

Στις τάξεις των νεο-ακροδεξιών η «επέκταση» Μητσοτάκη στα αριστερά, θεωρείται ευκαιρία πρώτης τάξης και πανηγυρίζεται δεόντως. Εκτιμούν ότι προοπτικά οι σκληροί δεξιοί της ΝΔ, απηυδισμένοι από το κέντρο, θα αναζητήσουν άλλη πολιτική στέγη. Η εποχή του κορoνοιού ευνοεί και τα πολιτικά φυτώρια όπου ανθίζουν όσοι συνωμοσιολογούν σε βάρος της πραγματικότητας και σε βάρος της επιστήμης και αποδεδειγμένα είναι περισσότεροι στο δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος. 

Η αντοχή Μητσοτάκη ενδεχομένως να προκαλεί και σε ορισμένους εντός της ΝΔ και της Κ.Ο μια ενόχληση, μια πίκρα, μια απογοήτευση. Πιθανόν και να εκφράζεται κατά περίπτωση και δια της «εξαγγελίας» αποχώρησης από την πολιτική και δια της ψήφου σε κάποιο νομοσχέδιο.

Μπορούν αυτές οι πιθανολογήσεις να οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης φοβάται μήπως πέσει η κυβέρνησή του; Οπουδήποτε αλλού όχι, στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ ναι. Οι διαρροές Γιαννάκου και Κεφαλογιάννη και η απίστευτη ανοησία του Γ. Λοβέρδου στο νομοσχέδιο για την συνεπιμέλεια σύμφωνα με την Κουμουνδούρου είναι δείγμα ότι ο Μητσοτάκης έχει χάσει τον έλεγχο του κόμματός του και οι βουλευτές του έχουν γυρίσει την πλάτη. Αφελείς δεν είναι. Αφήγημα φτιάχνουν.

Ας μην παρασυρθούν από αυτό. Γιατί προβλέπεται αν προκύψει μια σημαντική μείωση της διαφοράς στις δημοσκοπήσεις και μερικές ακόμη διαφοροποιήσεις βουλευτών της ΝΔ σε ψηφοφορίες να τρέχουν κάποιοι στο Μαξίμου να ζητήσουν το κλειδί.

—————-

Αξιωματική αντιπολίτευση σε… σκετς σουρεαλισμού! (Γιάννης Σιδέρης)

Στην επικράτεια του σουρεαλισμού με επιταχυνόμενη ταχύτητα, συνεχίζει να περιδινίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Χθες επιδόθηκε σε μια τραγελαφική – αν όχι αντικοινοβουλευτική και αντιδημοκρατική – πρακτική.

Ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε ονομαστική ψηφοφορία για τη συνεπιμέλεια, όπως είχε δικαίωμα – και καλώς έκανε. Ήθελε προφανώς να αναδείξει τις αντιρρήσεις δύο βουλευτών της ΝΔ, των Μαριέττας Γιαννάκου και Όλγας Κεφαλογιάννη, προκειμένου να παρουσιαστεί με ρωγμές η ΚΟ της ΝΔ. Καθόλα δεοντολογικό.

Αλλά ενώ ζήτησε την ονομαστική ψηφοφορία οι βουλευτές του δεν παρέμειναν να ψηφίσουν δύο επίμαχα άρθρα. Αποχώρησαν με την αιτιολογία της διαμαρτυρίας, χαρακτηρίζοντας ως περιστολή των κοινοβουλευτικών διαδικασιών τη λειτουργία του Κοινοβουλίου υπό τις υγειονομικές συνθήκες που επιβάλει ο κορoνοϊός (και η οποία ορίζει συγκεκριμένο αριθμό ταυτόχρονης παρουσίας βουλευτών στο κτήριο).

Ήλπιζε άστοχα να δείξει ότι αντιπολιτεύεται σκληρά την κυβέρνηση, και το μόνο που κατόρθωσε ήταν το αυτογκόλ σε σημείο διακωμώδησης (ίσως βέβαια να φοβόταν και να μην έχει ο ίδιος διαρροές α λα ΝΔ)!

Μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ αποχώρησαν και το ΚΙΝΑΛ με το ΚΚΕ. Όχι όμως επειδή συμπαρατάχθηκαν μαζί του επιδοκιμάζοντας την κίνησή του. Αντιθέτως αποχώρησαν επειδή δεν ανέχτηκαν τον ευτελισμό μιας διαδικασίας που εκκίνησε με δική του πρωτοβουλία: Τους κάλεσε να ψηφίσουν ονομαστικά και σηκώθηκε και έφυγε!

Προς τούτο είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων του ΚΚΕ και του ΚΙΝΑΛ. Ο Θανάσης Παφίλης δήλωσε «ζήτησε ονομαστική ψηφοφορία αλλά αποχώρησε από αυτήν και αυτό αποτελεί κοροϊδία».

Ο δε Κώστας Σκανδαλίδης έκανε λόγω για «τραγέλαφο, ευτελισμό και παρωδία που ακυρώνει κάθε έννοια κοινοβουλευτικής διαδικασίας» (σ.σ. σημειωτέον ότι η κίνηση Τσίπρα εξ αντανακλάσεως ευνόησε και τη Γεννηματά, το κόμμα της οποίας θα εμφανιζόταν δισυπόστατο. Ο Λοβέρδος τουλάχιστον θα ψήφιζε υπέρ και οι υπόλοιποι κατά).

Αλλά ενώ το απόγευμα ο Τσίπρας απέσυρε τους βουλευτές να μην ψηφίσουν στη δική του πρόταση, το πρωί στην Ολομέλεια δήλωνε «από αύριο» οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι όλοι παντού (θα παρουσιαστούν δηλαδή μαζικά στο Κοινοβούλιο), επειδή η κυβέρνηση είναι «κακοποιητής της δημοκρατίας» (προφανώς καταπατώντας τον υγειονομικό κανονισμό θα δεχθεί και αυτή τη φορά το ρίσκο).

Κάλεσε δε τον Μητσοτάκη «να βάλει εδώ και τώρα τέρμα στο lockdown της Βουλής, στην καραντίνα τη δημοκρατίας». Και επέμενε παρότι ο Πρόεδρος τη Βουλής κ. Τασούλας του εξήγησε ότι η συγκεκριμένη λειτουργίας της Βουλής δεν απορρέει από απόφαση του Μητσοτάκη. Αποτελεί εισήγηση της υγειονομικής υπηρεσίας της Βουλής προς τον Πρόεδρο – την οποία και του ανέγνωσε.

Σε μια άλλη φάση κατά τη συζήτηση το νομοσχεδίου, ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαίωσε τη… θεσμική του προσήλωση στις δημοκρατικές διαδικασίες, τις οποίες «κακοποιεί» η κυβέρνηση. Με γλώσσα πολιτικού χουλιγκανισμού, απεκάλεσε τον υπουργό Δικαιοσύνης «αυτοφωράκια του Μητσοτάκη» (είναι μάλλον το new speak της Κεντροαριστεράς).

———————

Μπορεί ο Τσίπρας να ανατάξει τον ΣΥΡΙΖΑ σε τροχιά εξουσίας; (Γιάννης Σιδέρης)

Ενώ η δημοσκοπική καθήλωση του ΚΙΝΑΛ ενδιαφέρει μόνο τους ψηφοφόρους του, τα στελέχη και τους βουλευτές του, για την αντίστοιχη του ΣΥΡΙΖΑ, πλανιέται μια γενικότερη απορία στην πολιτική ζωή. Γιατί δεν ανακάμπτει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Απορία που πηγάζει από μια μηχανιστική λογική η οποία θεωρεί δεδομένο ότι ένα κόμμα που ανήλθε στην εξουσία υπό ιδιαίτερες συνθήκες κοινωνικής αναστάτωσης, θα εγκατασταθεί στην θέση του εναλλακτικού πόλου εξουσίας.

Ως φορείς αυτής της σχεδόν… «μεταφυσικής» λογικής, δεν κατανοούν το βάλτωμα, και στρέφουν οφθαλμόν ελπίδας στον Τσίπρα, ζητώντας του να «πάρει πρωτοβουλίες», να «κάνει κάτι», ώστε το κόμμα να ξεφύγει από την μέγγενη και να εκτιναχθεί ξανά σε τροχιά εξουσίας.

Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και να δύναται «να κάνει κάτι», συνεπάγεται ένα βήμα το οποίο θα αφήσει πίσω του κομμάτια από τον νυν ΣΥΡΙΖΑ.

Το κόμμα π.χ. του ζητάει να επανέλθει στην ριζοσπαστικότητα του 2010-15. Θεωρεί ότι η εξουσία κατελήφθη επειδή οι λαϊκές μάζες είδαν το φως το αληθινόν, το εκ Μαρξ εκπορευόμενον.

Ακόμη αρνούνται να κατανοήσουν ότι η μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων τους, μετά την απογοήτευση της και από το «λεφτά υπάρχουν» του Γιώργου, είδε στον Τσίπρα τον ηγέτη που θα τους απάλλασσε από τον δύστηνο ΕΝΦΙΑ, θα τους επανέφερε τις συντάξεις, και ου μην, με την «Σεισάχθεια» θα γλύτωναν δια παντός τον βραχνά των δανείων τους.

Οι Πασόκοι πάλι, θέλουν το κόμμα να μεταπλασθεί ως ένα νέο ΠΑΣΟΚ που θα συσπειρώσει όλη την Κεντροαριστερά. Αρκεί να αφήσει πίσω του τον κομματικό μηχανισμό με την ιδεοληπτική αριστεροσύνη. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που είχε πει η Τζάκρη για «αριστερίζουσες εκκρεμότητες» στον ΣΥΡΙΖΑ – όπου οι μουσαφίρηδες θα διώξουν τους «νοικοκυραίους».

Τέλος, οι «Γεφυραίοι» προσέτρεξαν στον ΣΥΡΙΖΑ, γοητευμένοι από την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών (διαχρονικό πάθος του ιδεοληπτικού «αντιεθνικισμού» τους).

Τόσο υψηλά έθεσαν την Συμφωνία που για χάρη της έσβησαν με σφουγγάρι τον λαϊκισμό, τη μισαλλοδοξία, τον ανερμάτιστο πολιτικό λόγο που εξέπεμπε ο ΣΥΡΙΖΑ, και ο οποίος λογικώς δεν αντιστοιχούσε στην «αβρότητα» των ιδεών τους.

Αυτή η συνθετότητα του ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να του προσπορίσει ένα συμπαγές και ιδεολογικά ομοιογενές, οπαδικό κοινό.

Ομοιογένεια υπάρχει στα οργανωμένα μέλη του, αλλά το μόνο που είναι ικανή να του εξασφαλίζει, είναι η είσοδος στη Βουλή με το αναιμικό 3-4%.

Οι «Γεφυραίοι», έχοντας ως προίκα την ιδιότητα του «αριστερού διανοούμενου» (η οποία φιλοτεχνήθηκε μέσα από τα βδελυρά «αστικά ΜΜΕ»), δεν έχουν προσωπικό εκλογικό ποσοστό να προσθέσουν στο ποσοστό του κόμματος. Η πορεία έδειξε ότι δεν του προσέδωσαν καν δυναμική.

Μένουν οι Πασόκοι. Δεν ήταν πρωτεύοντα στελέχη στο πρώην κόμμα τους και η εισπήδησή τους στο νέο πολιτικό σκαρί όταν το προηγούμενο έβαζε νερά, ήταν ωφελιμιστική, όχι ιδεολογική. Μεταπήδησαν στη νέα εξουσία προκειμένου να δρέψουν κοινοβουλευτική και επαγγελματική ασφάλεια (με εξαίρεση τον κ. Κοτσακά ο οποίος παρέμεινε στέλεχος μακράν της δημοσιότητας).

(Παρένθεση: Φυσικά το ίδιο μπορεί να ισχυριστεί κάποιος για τους Πασόκους που βρέθηκαν στη ΝΔ. Πλην ίσως Χρυσοχοΐδη δεν ήταν αυτό που λέμε «πρωτοκλασάτα στελέχη». Εκ του αποτελέσματος του έργου τους όμως, συμπεραίνεται ότι ο Μητσοτάκης ήξερε να διαλέγει).

Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι οι Πασόκοι του ΣΥΡΙΖΑ τον ξελάσπωσαν αρκετές φορές κατά την διάρκεια της διακυβέρνησής του. Εξ εμπειρίας, διοικούσαν υπουργεία και Οργανισμούς που τους ανατέθηκαν με διοικητική επάρκεια, την στιγμή που οι σύντροφοι κομματικοί σε αντίστοιχες θέσεις «είχαν πελαγώσει και δεν ήξεραν που παν τα τέσσερα», κατά την κοινή εσωτερική παραδοχή τότε στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ως εκ τούτου αδικήθηκαν από τους ακραιφνείς κομματικούς «αγωνιστές» των ολιγομελών και αναποτελεσματικών Οργανώσεων, οι οποίοι κατά τις πρόσφατες εσωτερικές εκλογές τους κράτησαν μακράν των κομματικών Οργάνων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, τέκνο της συγκυρίας, δεν μπορεί να ενοποιηθεί καθότι οι κουλτούρες στο εσωτερικό του είναι ανομοιογενείς έως αντιμαχόμενες. Και ο Τσίπρας δεν είναι ούτε Γεώργιος Παπανδρέου να ενοποιήσει τις σκόρπιες ομάδες και τα κομματίδια της Κεντροαριστεράς, ούτε Ανδρέας να γίνει η κεντρομόλος δύναμη έλξης του κεντροαριστερού ακροατηρίου. Η αντοχή του ΚΙΝΑΛ, το οποίο νόμισε ότι θα απορροφήσει, το αποδεικνύει.

Η πολιτική παιδεία του Αλέξη τον ωθούσε να καταγγέλλει, να αποσυνθέτει, να δαιμονοποιεί. Αυτό τελείωσε. Η ίδια παιδεία τον καθιστά αδύναμο να συνθέσει, να προσδώσει όραμα και να συνεγείρει. Φαίνεται ακόμη και από τα απλά: Δίκην τοπικού βουλευτή ή τομεάρχη, τσακώνεται με την Μενδώνη για τις διαδρομές της Ακρόπολης (για τις οποίες ουδεμία γνώση έχει), ή για τα… γλυπτά που κατά… παγκόσμια πρώτη, ανακάλυψε στον σταθμό του Μετρό στη Θεσσαλονίκη – σε εκείνο το Μετρό που είχε εγκαινιάσει μουσαμάδες!

Πάντως, δεν έχουν άλλον. Αυτός τους ανέδειξε, με αυτόν θα πορευτούν (κατά την ταπεινή μας γνώμη, εσαεί καθηλωμένοι). Έως ότου υπάρξει «κάτι άλλο» στην Κεντροαριστερά, που προς το παρόν δεν φαίνεται στον ορίζοντα

Πηγή: liberal.gr

Tagged